| Kordian | inne lektury | kontakt | reklama | studia | |
| • streszczenie • opracowanie • bohaterowie • życie i twórczość autora • test |
Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Kordian
Artyzm „Kordiana” - stylistyka i język© - artykuł chroniony prawem autorskim autor: Ewa PetniakBohater tytułowy początkowo zaprezentowany jest bardzo naturalnie: „Kordian, młody 15 – stoletni chłopiec, leży pod wielką lipą na wiejskim dziedzińcu (...)”. Później sceny odsłaniające jego osobowość, przeżycia wewnętrzne, stają się bardziej symboliczne. Rzeczowy jest opis cesarskiej koronacji, „pokoronacyjnej” uczty dla ludu i obraz ukazujący tłum w oczekiwaniu na władcę. „Scena druga: Wnętrze kościoła katedralnego – ołtarz rzęsiście oświecony – Prymas z bogato przybraną asystencją odprawia mszę. – Muzyka... Cesarz stoi pod szkarłatnym baldakimem, na szczeblach tronu polscy dygnitarze państwa i jenerałowie moskiewscy... Prymas lud żegna i przystępując do cesarza podaje mu koronę, Cesarz kładzie ją na głowę – kanclerz podaje na wezgłowiu miecz państwa, Cesarz mieczem robi znak krzyża na cztery strony świata. Prymas podaje księgę konstytucyjną. (...)” ( z didaskaliów – opis koronacji)
Światy: realny i fantastyczny są jednakowo ważne i integralne ze sobą. Widać to w Akcie III, w scenach piątej (droga Kordiana do sypialni cara, „rozdwojenie” bohatera – Strach i Imaginacja) i szóstej (pobyt bohatera w szpitalu wariatów) – motywy w nich przedstawione unaoczniają zamierzony przez autora efekt – zademonstrowanie niedojrzałości bohatera w sensie politycznym oraz bezsens i nieefektywność jego indywidualnej ofiary. Przypatrując się scenie szóstej Aktu III, można zaobserwować połączone ze sobą kategorie estetyczne: tragizm i komizm, patos i śmieszność (wyznaczniki dramatu romantycznego). Autor, poprzez taką konfrontację, ukazuje nonsensowność ideologii i postępowania Kordiana. Bohater wydaje się jednocześnie śmieszny i tragiczny, głównie podczas spotkania z Doktorem i szaleńcami. Audiencja u Papieża utrzymana jest także w tragiczno – komicznych kategoriach. Gadająca po łacinie papuga pełni rolę komiczno – ironicznego demaskatora wzniosłych deklaracji papieskich: „Papież (...): Niech się Polaki modlą, czczą cara i wierzą... Kordian: Lecz garści krwawej ziemi nikt nie błogosławi. Cóż powiem?... Papuga: De profundis clamavi! Clamavi:” (z łac. Słowa psalmu błagalnego: „Z głębokości wołam [do Ciebie, Panie]”) Zróżnicowane są w Kordianie style pisarskie. W scenach realistycznych dominuje typ wypowiedzi przypominający mowę potoczną. Znamionuje to odrębność postaci oraz ich pochodzenie. Świetnym przykładem będzie tu stary sługa Grzegorz, niegdyś legionista. Bajka i opowieści relacjonowane przez niego mają charakter narracyjny i są przyprawione dowcipem (prócz historii o bohaterskim Kazimierzu - ta opowieść jest pełna powagi). Stylistyczny kształt wypowiedzi zmienia się w zależności od typu postaci, poglądów przez nie wyrażanych i sytuacji. strona: 1 2
Szybki test:Kordian używa stylu poetyckiego nasączonego metaforami:a) w rozmowie z papieżem b) w rozmowie z Laurą c) na szczycie Mont Blanc d) w rozmowie z księciem Konstantym Rozwiązanie Nowatorstwo konstrukcji „Kordiana” polega na: a) nieskrępowanej kompozycji poszczególnych scen b) swobodzie operowania czasem c) wszystkie odpowiedzi są poprawne d) łączeniu technik literackich Rozwiązanie Bajka i opowieści relacjonowane przez Grzegorza mają charakter: a) tragiczny b) nowatorski c) paraboliczny d) narracyjny Rozwiązanie Więcej pytań Zobacz inne artykuły: | |||||
Tagi: |