W prasie emigracyjnej po powstaniu listopadowym ukazały się pamiętnikarskie relacje o spisku koronacyjnym, który rzekomo został zawiązany w Warszawie i istniał od grudnia 1828 roku do maja 1829 roku. Dokumenty okazały się na tyle ciekawe, że Słowacki w oparciu o nie mógł wygenerować ideę swojego utworu oraz sprecyzować postawę głównego bohatera – Kordiana. Spisek – w sensie wydarzenia historycznego – był już wówczas przebrzmiałym epizodem, traktowanym przez pamiętnikarzy jedynie jako zarys genezy powstania listopadowego. Dlatego tematem przewodnim dzieła Słowackiego jest klęska powstania listopadowego, którą naród głęboko przeżywał. Niemniej autor sięga i do poprzedzającego je spisku.
W jednym z listów do matki poeta wspominał o fakcie tworzenia dramatu i zamierzał, zaraz po wydrukowaniu go, posłać kilka egzemplarzy rodzinie, lecz wahał się, ponieważ jak sam mówił „całe jest o chorobie kuzynki”. „Chorobą kuzynki” Słowacki określał powstanie listopadowe i jego klęskę. Obawiał się, by matka zamieszkująca w zaborze rosyjskim (Krzemieniec), otrzymując takie dzieło, nie została przez nie narażona na represje.
Formą analizy i oceny powstania listopadowego jest poniekąd odpowiednio skonstruowana biografia głównego bohatera. Uczestników spisku (podobnie jak Kordiana) cechował szczery zapał patriotycznego działania, antycarska i antymonarchistyczna postawa. Wierzyli oni, że kraj może się odrodzić w wyniku jednorazowego, wielkiego czynu, na przykład powstania lub poprzez zabójstwo cara. Ów czyn miał zostać dokonany przez wąską grupę spiskowców, którzy sami z siebie mieli złożyć ofiarę. Wierzyli w czystość i wielkość tej ofiary. Nie żądali władzy dla siebie, pragnęli oddać ją w ręce doświadczonych polityków.
Metaforą tej ofiary jest w Kordianiemotyw Winkelrieda – bohatera Szwajcarów, męczennika za wolność. Jego postać stała się symbolem haseł wolnościowo – rewolucyjnych, które miały pochwycić inne ludy Europy. Słowacki nie wierzył ani w taką ofiarę, ani w taką koncepcję walki – Kordian ponosi klęskę, nie udaje mu się zabić cara. Jego poświecenie okazuje się bezsensowne.
Ponadto uczestników powstania wiązała wiara w stary, rycerski kodeks moralny. Ów kodeks w sytuacji ruchów rewolucyjnych okazałby się bezwartościowy. Dlatego u Słowackiego rozterki natury etycznej spiskowców uniemożliwiają planowany zamach:
„Patrz car zabity – we krwi – zabita rodzina – Bo to następstwo zbrodni... lecz nas Bóg ukarze! (z argumentów Prezesa)
Historycznym spiskowcom brakowało akceptacji ze strony określonych grup społecznych. Spisek ograniczał się do wąskiego kręgu wojskowych. Owo poczucie izolacji społecznej zadecydowało o charakterze politycznego programu konfederatów (spiskowców). Ilustruje to scena „Śpiewu Nieznajomego”, który głosi tego typu manifest walki:
„Pijcie wino! idźcie spać! My weźmiemy win puchary, By je w śklanny sztylet zlać.”
Słowacki akcentuje w tytułowym bohaterze takie cechy jak: osamotnienie w działaniu, niedojrzałość moralną i polityczną, brak faktycznej oceny rzeczywistości polityczno – społecznej, brak świadomości skutków zabójstwa władcy (rozwiązanie tylko spraw dynastycznych, nie narodowych), poetycko – „marzycielską” psychikę, brak umiejętności żołnierskich – są to skryte przyczyny upadku powstania listopadowego. (wg S. Makowski, Kordian Juliusza Słowackiego, Warszawa 1976)
Powodów klęski doszukuje się autor nie tylko w niedojrzałości politycznej i społecznej do ogólnonarodowego zrywu niepodległościowego, ale winą obciąża przede wszystkim ówczesnych przywódców narodu.
W Przygotowaniu, które odbywa się ostatniej nocy 1799 roku w Górach Karpackich, czarci wydobywają z piekielnych oparów „głównych aktorów” wydarzeń powstańczych. Są to kolejno – Chłopicki, Czartoryski, Skrzynecki, Lelewel, Krukowiecki. Już sam fakt, że przywódców „tworzą” diabelskie moce wskazuje na pejoratywną charakterystykę tych osób. Postaci kreowane w Przygotowaniu , w początkach XIX wieku brały czynny udział w życiu publicznym, były popularne. Słowacki przedstawia je poprzez sugestywne podkreślenie cech fizycznych, umysłowych, moralnych i duchowych. Są to portrety wodzów i polityków. Szkicując je, twórca opierał się na wiadomościach dotyczących ich poglądów i uczynków.
Słowa: „Stary – jakby ojciec dzieci,
Nie do boju, nie do trudu;” traktują o: a) Skrzyneckim b) Lelewelu c) Chłopickim d) Niemcewiczu Rozwiązanie
Odpowiedz poprawna:c)
Za mało wartościową działalność poetycką gani Słowacki: a) Skrzyneckiego b) Niemcewicza c) Lelewela d) Czartoryskiego Rozwiązanie
Odpowiedz poprawna:b)
Projekt konstytucji dla utworzonego na Kongresie Wiedeńskim Królestwa Polskiego opracował: a) Lelewel b) Chłopicki c) Krukowiecki d) Czartoryski Rozwiązanie